Overnachten in een klooster: 24 uur bij de Zusters Birgittinessen
In een wereld die voortdurend doordraait, gejaagd is en vol zit met prikkels, lijkt de tijd binnen de muren van de Abdij van de Zusters Birgittenessen in Weert soms even stil te staan. Ik stapte bewust uit mijn eigen comfortzone om een dag te verblijven in hun gastenverblijf. Met een open en nieuwsgierige blik wilde ik ervaren hoe de zusters leven, werken en bidden, en wat hen drijft om voor zo'n bijzonder bestaan te kiezen.
Een warm welkom in alle eenvoud
Bij aankomst werd ik meteen met open armen ontvangen en naar mijn kamer gebracht. Die is sober en eenvoudig, maar smetteloos schoon: een comfortabel bed, een klein kruisje aan de muur, een geborduurde Maria in een lijstje en een Bijbel in de kledingkast. Alles straalt rust uit.
Hoewel de abdij aanvoelt als een oase van stilte, bleek het gastenverblijf verre van uitgestorven. Voor een doordeweekse dag was het er gezellig druk met andere gasten, voornamelijk wandelaars die kwamen genieten van de gastvrijheid en de prachtige historische plek. De combinatie van de besloten wereld van de zusters en hun warme gastvrijheid maakt dit een bijzondere plek om te overnachten.
Leven in een eeuwenoud ritme
Om echt te ervaren hoe het leven in dit klooster is, besloot ik mee te draaien in het vaste dagritme van de zusters. Dat betekent aanschuiven bij het gebed om vier uur ’s middags, half acht ’s avonds én de volgende ochtend al om kwart over zes. Vijf keer per dag komen de zusters samen in de kapel.
Tussen de gebedsmomenten door zit de gemeenschap niet stil. Ora et labora — bidden en werken — is hier dagelijkse praktijk. De zusters onderhouden met veel liefde de prachtige kloostertuin, runnen het gastenverblijf, verbouwen hun eigen groenten, maken heerlijke ambachtelijke limoncello (en andere likeuren) en koken verse maaltijden voor hun bezoekers. Wie wil, neemt na afloop een fles limoncello mee als lekkere herinnering.
Een keuze voor het leven
In de gesprekken met Zuster Livia, die inmiddels al 22 jaar bij de Birgittenessen woont, vertelt ze wat zo'n besluit voor een mensenleven betekent. Het worden van een zuster is namelijk geen beslissing van de ene op de andere dag; er gaat een intensieve proeftijd van zes jaar aan vooraf voordat je definitief de geloften aflegt. Pas dan verbind je je voor het leven aan de geloften van kuisheid, armoede en gehoorzaamheid.
Toch is het leven in de abdij verrassend toegankelijk en menselijk. Met acht zusters uit onder meer Mexico, India en Polen onder één dak is het een kleurrijke, internationale gemeenschap. Ze schuwen de moderne wereld ook niet: de zusters zijn actief op TikTok om een eerlijk inkijkje in hun dagelijks leven te geven, ook al krijgen ze daar soms nare reacties op. De nuchtere levenswijsheid van Zuster Livia hierover bleef me erg bij:
''Nergens is het perfect. Of je nu een gezin hebt, een baan, of hier in een klooster woont: we zijn allemaal mensen. Maar zolang je tevreden bent van binnenin, maakt het niet uit wat je bezit of wat anderen over je zeggen.''
Zelf de rust ervaren
Of je nu gelovig bent of niet, de toewijding die ervoor nodig is om je zo over te geven aan een hoger doel en een innerlijke roeping, daar heb ik heel veel bewondering voor. Het vraagt ongelooflijk veel moed en toewijding om alles wat wij in ons dagelijks leven als 'normaal' zien los te laten.
Mijn verblijf bij de Zusters Birgittenessen was voor mij een stap uit mijn comfortzone, maar bovenal een inspirerende herinnering dat er een heel andere manier bestaat om betekenis aan het leven te geven. Zuster Livia liet me zien dat echte rust en voldoening niet zit in wat je hebt of wat anderen van je vinden, maar in tevredenheid met wie je bent en toewijding aan waar je met heel je hart in gelooft.
Het mooie is dat de deuren van de abdij in Weert voor iedereen openstaan. De zusters bieden gasten de mogelijkheid om in hun B&B te overnachten, de prachtige tuin te bewonderen en te proeven van deze bijzondere wereld van stilte en gastvrijheid. Het is een ervaring die ik iedereen kan aanraden die even wil vertragen en op zoek is naar een uniek moment van bezinning.
