Wandelen met ezels in Heythuysen
Het lentegevoel
Wie had verwacht dat het bij de officiële start van de lente het al 18 graden kon worden? Ik in ieder geval niet. Normaal gesproken is het voor mij nog de tijd van dikke jassen en koude handen, maar vandaag voelde het alsof de lente al begon. De zon scheen en de lucht was helemaal blauw.
En dat kwam goed uit, want vandaag stond er iets bijzonders op de planning. In Heythuysen bij zorgboerderij Rondmeer gingen mijn collega Fleur en ik wandelen met ezels.
Een lachend begin
Bij aankomst werden we al snel begroet door onze wandelmaatjes. Met hun zachte neuzen, die tegen ons aanduwden,en schattige uitstraling stonden ze ons op te wachten. Er is iets rustigs aan ezels. Ze haasten nooit, nemen hun tijd en lijken de wereld op hun eigen tempo te beleven.
Voordat we vertrokken, kregen we een route mee voor een ronde door het bos. De bedoeling was duidelijk, maar al snel werd ook duidelijk dat ezels hun eigen ideeën hebben over hoe een wandeling hoort te verlopen.
’s Middags stond de zon hoog aan de hemel en gaf het nogal kale bos een warme gloed. Hoewel de bomen nog kaal waren, hing er al een duidelijk lentegevoel in de lucht. Overal waren vogels te horen. Hun gezang galmde tussen de boomstammen en gaf het bos iets levends en hoopvols.
Op een gegeven moment zag ik zelfs de eerste vlinder van het jaar. Een kleine gele. En hij fladderde een tijdje met ons mee, alsof hij nieuwsgierig was naar onze bijzondere stoet. Het voelde als een teken dat de winter langzaam plaatsmaakt voor een nieuw seizoen.
De ezels bepaalden het tempo
De ezels hadden ondertussen hun eigen prioriteiten. Het sappig uitziende groene gras langs het pad was constant te verleidelijk om te negeren. Regelmatig stopten de ezels even om een hapje te nemen of besloten ze dat een andere richting misschien interessanter was.
Op zo’n moment begrijp je ineens precies waar het spreekwoord “zo koppig als een ezel” vandaan komt.
Af en toe lieten ze hun mening ook duidelijk horen. “Ia–ia,” klonk het door het bos, gevolgd door een diepe zucht, alsof ze ons heel duidelijk wilden maken dat zij het tempo bepaalden. Dan sleurden ze je weer helemaal mee of beten langs het pad een takje af.
Het was eerder alsof de ezels met ons aan het wandelen waren. En eerlijk is eerlijk, dat maakte de ervaring alleen maar leuker. Het zorgde dat we ook rustig aan moesten doen en de ezel in bedwang moesten houden, om echt aanwezig te zijn in het moment.
Even genieten van het moment
In een wereld waarin alles snel gaat, zorgen ezels voor wat rust. Ze verplichten je bijna om goed om je heen te kijken. Om te luisteren naar de vogels en je eigen voetstappen en die van de ezels te horen. Je merkt ineens hoeveel er te zien is wanneer jij je niet haast.
Na afloop voelde het alsof we er echt even tussenuit waren geweest. Niet ver weg, maar toch helemaal los van de dagelijkse drukte. Het voelde echt alsof de lente al begonnen was.
Mijn conclusie
Wandelen met ezels is meer dan een gewone wandeling. Het is een ervaring die je laat vertragen, laat lachen en laat genieten van het moment.
